Wednesday, August 3, 2016

မင္းကုိႏုိင္ ● ခ်စ္တယ္, မုန္းတယ္ ဆုိရာဝယ္

မင္းကုိႏုိင္ ● ခ်စ္တယ္, မုန္းတယ္ ဆုိရာဝယ္
(မုိးမခ) ၾသဂတ္စ္ ၃၊ ၂၀၁၆

ကုိမင္းကုိႏုိင္၏ လူမႈကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွ ျပန္လည္ကူးယူပါသည္။

“အဘိုးမွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ဒါဟာ ဟိုတုန္းက ဗဟိုပုံႏွိပ္တိုက္ပဲကြ။ အစိုးရ သတင္းစာေတြ ဒီမွာပဲ႐ိုက္တာ ထင္တယ္။”

အသက္ (၉၀)အ႐ြယ္ အဘိုးအို၏ စကားကို လူ႐ြယ္တစ္ဦးက “အခုလည္း ျပန္ၾကားေရးေအာက္မွာပဲေလ။ ပုံႏွိပ္ေရးနဲ႔ ထုတ ေဝေရးပဲ။ ဒီၾကားထဲ ဘာမ်ားေျပာင္း တာရွိခဲ့လို႔လဲ” ဟု ေမးသည္။

“တရားဝင္ေတာ့မသိဘူး၊ ေ႐ႊဝါေရာင္ကာလတုန္းကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲ ဟိုအဖြဲ႕ေတြ ဒီမွာ႐ုံးထိုင္သတင္း ယူၾက၊ ဝင္ထြက္ ၾက ေျခ႐ႈပ္ေနတာ။ အဲဒီတုန္းကမ်ား ... ေျပာရင္းနဲ႔ ေက်ာခ်မ္းလာတယ္” ဟု လူလတ္တစ္ဦးက စကားသံတိုးတိုးျဖင့္ ေျပာ သည္။

သာမန္အခ်ိန္မ်ား၌ လူေတြအမွတ္တမဲ့ ေက်ာ္သြားတတ္သည့္ ထိုေနရာ၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ တြင္ရွိပါလ်က္ မည္သည့္႐ုံးမွန္း ဌာနမွန္းေတာင္မသိခဲ့ၾကသည့္ ထိုအေဆာက္အအုံ၊ ယေန႔ေတာ့ အေရာင္စုံ၊ အေသြးစုံ၊ အ႐ြယ္စုံကားေတြ အလုအယက္ ရပ္ရန္ေနရာရွာၾက၊ လူေတြေျခလွမ္းသြက္သြက္ ဝင္လာၾက။

ႏိုင္ငံေရး စာေပစာတမ္းဖတ္ပြဲႏွင့္ မိုးရာသီ စာအုပ္ေဈးေရာင္းပြဲဟူသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ဆြဲရာ အုတ္တိုက္နီ အေဆာက္အအုံ သည္ ကိုလိုနီေခတ္ လက္ရာမွန္း ထင္ရွားစြ။ အေဝးမွၾကည့္လၽွင္ လမ္းတစ္ဖက္ရွိ အတြင္းဝန္ ႐ုံးေဟာင္းႏွင့္ ယွဥ္တြဲလ်က္ ညီအစ္ကိုႏွစ္ဦး ရပ္ေနသလို။

“ဆက္ေျပာဦးေလ၊ ဘာလို႔ စကားသံတိုးသြားရတာလဲ။ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ဘာကိုေၾကာက္ေနေသးတာလဲ” ဟုလူငယ္က မခ်င့္ မရဲ ေမးသည္။

“အင္းစိန္ဂ်ီတီအိုင္ေက်ာင္းႀကီးကိုလည္း သတိရလိုက္တာ။ ဘာေတြတူေနလဲ သိလား။ ကိုလိုနီေခတ္ အေဆာက္အအုံ အုတ္တိုက္နီႀကီး ျဖစ္တာေရာ၊ ေ႐ႊဝါေရာင္တုန္းက ဘုန္းႀကီးေတြ၊ ျပည္သူေတြကို အကုန္သိမ္း က်ဳံးဆြဲေခၚလာ။ ပိတ္ေလွာင္ ထားၿပီးေတာ့ စစ္ေၾကာေရးေတာင္ ဝင္ေသးတယ္”ဟု လူလတ္ပိုင္းက ေျပာသည္။

အဘိုးအိုက ကားလမ္းကူးလ်က္ အေဆာက္အအုံထဲမဝင္ခင္ “ဒါဆိုရင္ ဟယ္ပင္လမ္းက ဒီလိုအေဆာက္အအုံ နီနီထဲ ကြၽန္းဆြယ္အေရးအခင္းတုန္းက ေက်ာင္းသားေတြကို မ်က္ႏွာအဝတ္စည္းၿပီးေခၚလာ။ တစ္သက္မေမ့ႏိုင္ေအာင္ ျပဳစုလိုက္ ခဲ့ၾကပုံမ်ား ၁၉၆၉ ဝန္းက်င္က တကၠသိုလ္တက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ေမးလိုက္ပါဦး”ဟု စကားဆက္ေပးသည္။

လူငယ္ကေလးကေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ကိုလိုနီေခတ္လက္ရာ အေဆာက္အအုံ နီနီမ်ားစြာထဲက အတြင္းဝန္႐ုံးႀကီးကို ျမင္ သည္ႏွင့္ “ပင္နီတိုက္ပုံမ်ား ဝိုင္းထားခဲ့ရာ တေျဖာင္းေျဖာင္းႏွင့္ ျမင္းခြာသံ နံပါတ္တုတ္မ်ားဝင္လာပုံ၊ ၿပီးေတာ့ အတြင္းထဲ လွမ္းေမၽွာ္ၾကည့္ျပန္ေတာ့ ေသနတ္သံယမ္းခိုးမ်ားၾကား လဲက်သြားသည့္ အာဇာနည္ေတြ၊ သမိုင္းကို ကိုယ္စီေျပာျပေနၾက ပါလား” ဟု တစ္ကိုယ္ေရ ေတြးလိုက္သည္။


အေဆာက္အအုံဝင္းထဲကို ဝင္မိသည္ႏွင့္ ကိုယ္လိုစာခ်စ္သူေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးစာေပ ရွာေဖြဖတ္ခ်င္သူေတြ၊ စာတမ္းဖတ္ပြဲ နားေထာင္ခ်င္သူေတြ ပန္းခင္းထဲေရာက္ေနတဲ့ လိပ္ျပာ၊ ပ်ားပိတုန္းေတြလို၊ ပထမထပ္၊ ဒုတိယထပ္၊ ေကာ္ ရီဒါေတြမွာ မ်က္ႏွာသိေတြ လွမ္းျမင္ရ၊ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ၾက။ ေတာ္ၾကာ ေထာင့္ ခ်ိဳးေကြ႕ေတြမွာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းကို လွမ္းျမင္လို႔ ဝမ္းပန္းတသာ ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ အသြား လမ္းကစာအုပ္ဆိုင္ေတြရဲ႕ ဖမ္းစားၫႈိ႔ယူျခင္းကို ခံလိုက္ရၿပီး လိုရင္းေမ့သြား။ သတိရလို႔ ေတြ႕ခ်င္လွတဲ့ မိတ္ေဆြကို ျပန္ရွာမိျပန္ေတာ့ ဟိုကလည္း သူ႕လို စာအုပ္ပုံထဲ ေခါင္းထိုးေန။ မထင္မွတ္ဘဲ ေက်ာဘက္က တစ္ေယာက္က ပခုံးကိုပုတ္၊ စာအုပ္တစ္ေပြ႕ တစ္ပိုက္နဲ႔ဆိုေတာ့ မိတ္ေဆြခ်င္းလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လို႔ မရၾက။ သူေပြ႕လာတဲ့ စာအုပ္အထပ္၊ ကိုယ္ခ်ီလာတဲ့ စာအုပ္အပုံေခါင္းစဥ္ေတြ အလုအယက္ဖတ္။ “ခင္ဗ်ားဒါကို ဘယ္ဆိုင္ကရသလဲ အလုအယက္ေမး။ သမီးသားေရး၊ စီးပြားေရးနဲ႔ ရည္းစားေရးေတာင္ ဖလွယ္ဖို႔ေမ့။ သူေတာ္ခ်င္း သတင္းေလြ႕ေလြ႕မ်ား ပင္တည္း။

စာတမ္းဖတ္ပြဲမွာ တေမ့တေမာေမ်ာ ပါၿပီး ျပန္ထြက္လာမွ သက္ႀကီး၊ သက္လတ္၊ သက္ငယ္တစ္စု စကားစျပန္ဆက္ဖို႔ ႀကိဳးစားသည္။

“ကိုလိုနီေခတ္ အေဆာက္အအုံေတြရဲ႕ ျဖတ္သန္းမႈေခၚမလား၊ အဲဒါကိုပဲ စာတမ္းတစ္ေစာင္ေရးသူရွိရင္ ဖတ္ခ်င္ နားေထာင္ ခ်င္လိုက္တာ” ဟု အငယ္ဆုံးလူ ကေတာင့္တသည္။

အဘိုးအိုက “ကိုယ္မီတဲ့ေခတ္ ကိုယ္သိသေလာက္ ဝိုင္းစုၾကရင္ ရမယ္ထင္တယ္” ဟု မွန္းဆသည္။

“ငါတို႔အတြက္ဂုဏ္ယူစရာ ဘာေတြ ျပန္ေျပာႏိုင္သလဲ။ နာက်င္စရာ ဘာေတြ ရွိခဲ့လဲ။ အဲဒီနားေရာက္ရင္ မ်က္စိေတာင္ ေစြမၾကည့္ရဲဘဲ ေက်ာေကာ့ၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္ လစ္ရတဲ့ ေနရာေတြလည္းရွိခဲ့တာပဲ” ဟု လူလတ္က မွတ္ခ်က္ျပဳသည္။

“ဒါေပမယ့္ ေဘးက စိတ္ခ်ရတဲ့လူပါရင္ေတာ့ လက္ကုတ္ၿပီး တိုးတိုးေျပာခ်င္တာပဲ မဟုတ္လား” ဟု ေမးသည္။

သိမ္ျဖဴလမ္းဝင္ေပါက္မွ အျဖဴ၊အစိမ္းမ်ား ေဝါခနဲဝင္ခ်လာသည္။ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေတြကို ဆရာမ မ်ားဦးေဆာင္ေခၚလာ၊ ေက်ာင္း သားေတြမွာလည္း စပ္စုခ်င္စရာမ်ားစြာ ႀကဳံေနသည့္ အဝန္းအဝိုင္းထဲ စိတ္အားထက္သန္ ေျခလွမ္းေတြႏွင့္။

“မေန႔တစ္ေန႔က ေခတ္ဆိုရင္ကြာ..။ ႏိုင္ငံေရးဆိုတဲ့ ေဝါဟာရ ပြိဳင့္ေသးေသးေလးနဲ႔ ႐ိုက္ထားတဲ့ စာျမင္ရင္ေတာင္ အထိတ္ တလန္႔ လႊတ္ခ်ၿပီး ေရွာင္ကြင္းသြားၾကတာ။

အခုၾကည့္စမ္း..လမ္းေထာင့္မွာ ဆန္ေကာေလာက္ႀကီးတဲ့ စာလုံးႀကီးေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးစာေပဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးေအာက္ တေသာေသာ ဝင္လာၾကတာ ငါျဖင့္စိတ္ထဲ..” ဟု ဆိုကာ အဘိုးအိုက စကားမဆက္ႏိုင္ရွာ၊ သူ႕လက္က တုတ္ေကာက္ကို အားျပဳ၍ ေျခလွမ္းကိုသာ ဆက္ေလၽွာက္လာ၏။ အဘိုးအို အတြက္ကေတာ့ အျပန္လမ္း၊ မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားအတြက္ကား အဝင္လမ္း၊ လူငယ္၊ လူလတ္မ်ား အတြက္ေတာ့ မျပန္ႏိုင္ေသး၊ ရွိေနေသး၊ ေလၽွာက္ေနေသးသည့္ လမ္း။

အေဆာက္အအုံတြင္ ေဆးသုတ္ထားေၾကာင္း မထိမိေအာင္၊ မတိုက္မိေအာင္ သတိေပးထားသည့္စာကို ျမင္သည့္ အခ်ိန္ တြင္ ကိုယ္စီအဝတ္မ်ားတြင္ ေဆးနီမႈန္႔မ်ား ေပက်ံၿပီးႏွင့္ၾကၿပီ။ အမ်ိဳးသားမ်ား အက်ႌအျဖဴမ်ား ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ထင္းခနဲ ေပစြန္းကုန္ၾကသည္။ “ေဟ့လူ ခင္ဗ်ားေက်ာမွာေပကုန္ၿပီ” ဟု သတိေပး သူကိုယ္တိုင္ရဲ႕ အက်ႌလက္ေတြမွာလည္း စြန္း ထင္းနီရဲလ်က္။

အဝတ္အစားသစ္မ်ား၌ ညစ္ေပသြားျခင္းအေပၚ စိတ္ထဲ စႏိုးစေနာင့္ျဖစ္မိၾကေသာ္လည္း ေခတၱမၽွသာ။ ခါေတာ္မီေဆးနီ မႈန္႔မ်ား ကိုယ္စီေပက်ံလ်က္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ရင္း အရယ္အေမာ မပ်က္ၾက၊ တစ္စုံတစ္ရာအေပၚ ေက်နပ္သလိုေတာင္ မ်က္ႏွာေတြမွာ ေတြ႕ေနရေသး။

“တခ်ိဳ႕ အခမ္းအနားေတြဆိုရင္ဗ်ာ တက္ေရာက္ေၾကာင္း သေကၤတ စတစ္ကာေလးေတြ ကပ္ေပးပါေရာလား။ ကိုယ္တက္ခဲ့ တဲ့ပြဲက ဂုဏ္ယူစရာဆိုရင္ အဲဒီစတစ္ကာေလး အျပင္ေရာက္ေတာင္ မခြာခ်င္ေသးဘူးေလ။ အခုလည္း ဒီလိုေပါ့” ဟု တစ္ဦးက လက္ေမာင္းမွေဆးနီမ်ားကို ျပရင္းေျပာရာ က်န္သူမ်ားက ေက်နပ္စြာ ရယ္လိုက္ၾကသည္။

အဝတ္အစားေကာင္းေတြေပၚမွာ စြန္းထင္းေပက်ံသြားတာ စိတ္ၿငိဳျငင္ရမယ့္အစား အရယ္အၿပဳံးမပ်က္ ျပန္ထြက္ လာၾကတာ ဘာေၾကာင့္လဲဟု ေမးစရာလိုမည္မထင္ပါ။ သူတို႔လက္ထဲ တစ္ေပြ႕ တစ္ပိုက္ပါလာၾကေသာ စာအုပ္မ်ားက ကိုယ္စားေျဖပါ လိမ့္မည္။

“လူေတြဖန္တီးခဲ့တဲ့ အေဆာက္အအုံေတြကို လူေတြ ဘယ္လိုသေဘာထား ၾကသလဲ ဆိုတာ အခြင့္အာဏာရွိ သူေတြက အဲဒီအေဆာက္အအုံကို ဘယ္လို အသုံးခ်ခဲ့ၾကသလဲ ဆိုတဲ့အေပၚ မူတည္တာပါပဲလား။ ေနရာဌာန အဝန္းအဝိုင္းတစ္ခုကို လူေတြခ်စ္ၾကတယ္၊ ႐ြံမုန္းၾကတယ္၊ ပတ္သက္ခ်င္ၾကတယ္၊ ေရွာင္ရွားခ်င္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကလည္း သဘာ၀ က်တဲ့ တုံ႔ျပန္မႈေတြပဲ” ဟူေသာ စကားကို အဘိုးအိုမဆိုျဖစ္ေသး။

ဝယ္လာသည့္စာအုပ္မ်ား ကိုယ္စီေပြ႕ပိုက္ကာ ထိုအေဆာက္အအုံ ေနာက္ခံႏွင့္ အမွတ္တရ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ယူေနေသာ ေက်ာင္းသားငယ္မ်ားကို ေငးလ်က္...။
#‎မင္းကုိႏုိင္‬
[ ယေန႔ထုတ္၊ ေၾကးမုံသတင္းစာမွ]

 http://blog.moemaka.com/2016/08/blog-post_96.html

No comments: