Wednesday, August 10, 2016

ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ဘ၀လမ္းမ်ား

စုိးလြင္ ● ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ဘ၀လမ္းမ်ား
(မုိးမခ/ သစ္ခက္သံလြင္) ၾသဂတ္စ္ ၁၀၊ ၂၀၁၆
 
==============
၁၉၈၈  ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုေနာက္ပိုင္းကာလ စစ္အာဏရွင္စနစ္ အဆုံးတိုင္ပ်က္သုဥ္းခ်ဳပ္ၿငိမ္းေရးအတြက္ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾက တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦး (မ.က.ဒ.တ) ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးခရီးလမ္းတေလွ်ာက္ က်ေနာ္ပါဝင္ခဲ့ရာ (၁၉၈၈-၁၉၉၄) ကာလ ကိုယ္ေတြ႔ၾကဳံဆုံခဲ့ရမႈမ်ား ကို က်ေနာ္နဲ႔အတူ သက္စြန္႔ဆံဖ်ားတိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား အမွတ္ရဂုဏ္ျပဳျခင္းအျဖစ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေနာင္ ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းက လူငယ္ မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ား သိရွိေလ့လာႏိုင္ရန္အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း.. မုိးမခ၊ သစ္ခက္သံလြင္တုိ႔မွတဆင့္ ေရးသားတင္ဆက္ လိုက္ပါသည္။

စိုးလြင္
(၂၁၁) (၀မ္ခ)
============

● က်ေနာ္ေဆးမွဴး
၀မ္ခ (ေဟာင္း) က ဆုတ္ခြာလာတဲ့က်ေနာ္တို႔တေတြ ၀မ္ခ (သစ္) မွာရွိေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ျပန္လည္ေပါင္းစည္းမိၾကပါၿပီ။

စခန္းကိုေရာက္ေရာက္ျခင္း ေဆးမွဴးကိုသိန္းထြန္း (ေျမာက္ပိုင္းတြင္ ေထာက္လွမ္းေရးဟု မွားယြင္းစြပ္စြဲ ဖမ္းဆီးခံရၿပီး လြတ္ ေျမာက္လာသူ) ရဲ႕လက္ေထာက္အျဖစ္ ၀ိုင္းကူညီ။ ေနာက္ေတာ့ ကိုသိန္းထြန္းက ေျမာက္ပိုင္းကို တာ၀န္နဲ႔ထြက္သြားေတာ့ ေဆးမွဴးအျဖစ္ တာ၀န္ယူရတယ္။ က်ေနာ္က ေဆးသင္တန္းလည္း တက္ထားတာမဟုတ္၊ ေဒါတ္တာေသာင္းထြန္း တပ္ရင္း မွာရွိစဥ္တုန္းက လူနာကုရင္း သင္သြားတာရယ္၊ ကိုသိန္းထြန္းသင္ျပေပးတာေတြနဲ႔ ကုရတာပါ။ အဓိကကေတာ့ ငွက္ဖ်ားျဖစ္ ရင္ ဘယ္ေဆးေပးရမယ္…ေဆးဘယ္လိုထိုးရမယ္.. ဒရစ္ဘယ္လိုသြင္းရမယ္..အေၾကာေဆး ဘယ္လိုထိုးရမယ္ဆိုတာ သိထားတာပါပဲ။

ဒီလိုအသိေလးနဲ႔ကုရင္ ေတြ႔ရတဲ့အလြဲေပါင္းမ်ားစြာကိုေျပာရရင္ …ျမင့္ေအာင္ (ခ်က္ႀကီး) ငွက္ဖ်ား တက္လို႔ ဒရစ္ခ်ိပ္တာမွာ.. အားေဆးဗူးထဲကို ကီြနင္ေတြထိုးထည့္ၿပီး အျမန္သြင္းလိုက္တာ.. မၾကာပါဘူး ျမင့္ေအာင္တေယာက္ ေဆးမူးၿပီး အံလိုက္တာ မေသ႐ုံတမယ္ပါပဲ။

က်ေနာ့္ကို ျမင့္ေအာင္ ထမသတ္တာ ကံေကာင္။

ေနာက္တေယာက္က ကရင္တိုင္းရင္သားေလး။

သူ႔အေဖက သူ႔သား အားေဆးသြင္းခ်င္လို႔လာေခၚတာပါ။ က်ေနာ္လည္း ငွက္ဖ်ားေပ်ာက္ခါစမို႔ အားမရွိ။ ဒါနဲ႔လိုက္သြားၿပီး အားေဆးသြင္းဖို႔ ေဆးပုလင္းထဲက ေဆးကိုစုပ္တာ..အားမရွိလို႔ လက္ေတြတုန္ေနတာကို လူနာရွင္ၾကည့္တဲ့အၾကည့္က..အားမနားတတ္ရင္ သူ႔သားခ်ီၿပီး ထြက္ေျပးခ်င္တဲ့ပုံမ်ဳိး…..ေနာက္တေယာက္က ေအာင္သန္း (ဇာသျပင္)..

ေဆးထိုးခ်င္လ႔ိုတဲ့..ရတာေပါ့။

ဒါနဲ႔ ေဆးစုပ္ၿပီးထိုးခ်လိုက္တာ ေဆးထိုးအပ္၀င္သြားပုံကိုၾကည့္ၿပီး သိလိုက္ၿပီ။ ေဆးစုပ္ၿပီး ထိုးမယ့္အပ္မလဲဘဲ စုပ္အပ္နဲ႔ပဲ ထိုးခ်လိုက္မိၿပီဆိုတာ။

ဒါနဲ႔ပဲ အပ္ျပန္ႏႈတ္လိုက္ေတာ့…ေအာင္သန္းကေျပာရွာပါတယ္။

ကိုစိုးလြင္ ဒီတခါထိုးတာ နာတယ္ေနာ္..တဲ့။

(အရင္ထိုးတုန္းက မနာတဲ့သေဘာ) (ဂုဏ္ယူစရာေပါ့)

ဒါနဲ႔ က်ေနာလည္း ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

ေအးကြ..ဒီတခါေဆးျပင္းတယ္ကြလို႔။

အမွန္အတိုင္းေတာ့ ကိုယ္လည္း ဘယ္ေျပာရဲမလဲ။ ဟိုက ကိုယ့္ထက္အေကာင္ႀကီးတာ.. အျဗင္းခံရရင္မလြယ္ဘူး။

ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ေအာင္သန္းအျဖစ္နဲ႔ ဆင္တူရိုမွား။

သူကိုလည္း ေဆးထိုးရတာပဲ။ ဒီတခါေတာ့ အပ္လဲမိေပမဲ့ အပ္ထိပ္ဖ်ားက နည္းနည္းေလးေကာက္ေနပုံရတယ္။ လူနာဖင္ကို ထိုးခ်လိုက္တာ အပ္ထိုးတာနဲ႔မတူဘဲ တံဇင္နဲ႔ထိုးခ်သလိုပဲ။ တဗ်စ္ဗ်စ္နဲ႔ အသားထဲကို၀င္သြားတာကို ျမင္ေနရတယ္။

ဒီလူလည္း က်ေနာ့္ေဆးခန္းကိုလာတာ ေနာက္ထပ္မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ က်န္မာေရးတသက္လုံးေကာင္းသြားပုံရတယ္။ ေဆး စြမ္းပုံမ်ားေနာ္…။

ေနာက္တခါကေတာ့ အုပ္စုလိုက္။

ငပိႀကီးပဲေနတိုင္းစားရလို႔လား..သန္႔ရွင္းေရးပဲ ညံ့ဖ်င္ၾကလို႔လားမသိဘူး။ ရဲေဘာ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ၀ဲေပါက္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ တေယာက္ကို ၀ဲေဆး ၂ စီစီထိုးေပးရပါမယ္။ တေယာက္ခ်င္းဆီထိုးေပးရရင္ ..၂ စီစီစုပ္လိုက္၊ အပ္လဲလိုက္ ထိုးလိုက္နဲ႔ဆိုေတာ့ လူအေယာက္ ၂၀ ေလာက္မွာ က်ေနာ္လက္ေညာင္းၿပီေပါ့။

ဒါနဲ႔ေရႊဉာဏ္ေတာ္စူးေရာက္ၿပီး လူ ၁၀ ေယာက္စာ ၂၀ စီစီႁပြန္နဲ႔စုပ္။ တေယာက္ခ်င္းဆီေခၚၿပီး အပ္မလဲဘဲ (အပ္ရွားပါး တာေရာ..အပ္လဲဖို႔ ကိုယ္ေသာက္ပ်င္းထူတာေရာ) ၂ စီစီဆီ ထိုးေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က AIDS ေအအိုင္ဒီအက္စ္ မေပၚေသးလို႔ထင္တယ္။ တေယာက္မွျဖစ္သံ မၾကားရဘူ။ အခုဒီလူေတြ ႏိုင္ငံျခားေတြေရာက္ကုန္ၾကပါၿပီ။ က်ေနာ့္အေၾကာင္း ေတြးၿပီးမ်ား ေက်းဇူးေတြ တင္ေနမလား…တင္ေနေလမလား။

စိုးလြင္ (၀မ္ခ) (၂၁၁)
 

No comments: