Monday, October 3, 2016

အသံတိတ္ မ်က္ရည္

 ရင္ ခံုသံေတြ
ေျဖးၫွင္းစြာ ႏူတ္ဆက္တဲ့
ႏွလံုးသား မ်က္ရည္
အေဝးဆံုး ေသာ ေကာင္းကင္ျပင္ ကို...
အဓိပၸါယ္မဲ့ စြာ ၾကည့္ရင္း
ရႈိက္သံမရွိတဲ့
ႏွလံုးသား က တစ္စ စီ က်ကာ
လွိမ့္ဆင္းလာခဲ့။
ေအာ္ခ်စ္သူ
က်ေနတဲ့ မ်က္ရည္ ေတြ ၾကားမွာ
မင္းရဲ႕ အျပံဳးနဲ႔
ရွင္သန္ေနတဲ့ ကို႔ ကို
မင္း က မင္းရဲ႕ ဘဝကိုယ္ ကလံုျခံဳေစတယ္ လို႔
ေျပာေတာ့ ကိုယ္ဟာ ေက်ာက္႐ုပ္
ဘာမွ မသိ တဲ့ အခ်စ္ ရဲ႕ အဓိပၸါယ္
အခ်စ္ ဆို တာ ဆန္းၾကယ္
ေတြးလို႔ မွ မဆံုးခင္
ခ်စ္သူ ရဲ႕ေရွာင္ဖယ္ ျခင္းနဲ႔
ထာဝရ ထားခဲ့ေတာ့မွာ လားလို႔!
ေတြးရင္း နဲ႔ အသက္မရွိေတာ့ သလို
ကဗ်ာေတြ ေရး ရင္း
ဘဝ ရဲ႕ အနာဂတ္ ကို ေရွ႕႐ူရင္း
ရင္ခြင္ ထဲ ျပန္လာမည့္ေန႔
ေစာင့္ေမွ်ာ္ေန။

ဒီကဗ်ာ ဟာ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ မွာ
ေက်ာင္းတက္တံုး ကေရးခဲ့ေသာကဗ်ာ
ေသာ္တာေအာင္
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္
၀၈/၂၇/၁၉၈၆
သခ်ာၤ အဓိက

No comments: