"အိပ္မက္ကို ရုပ္ရွင္ၾကည့္မိၿခင္း”
ဘဝမွာ ပယ္ခဲ့တဲ့ လမ္းေတြရွိခဲ့သလို
သြယ္ခဲ့တဲ့ လမ္းေတြလည္းရွိခဲ့တယ္
သြယ္ခဲ့တဲ့လမ္းက က်ယ္ၿပီးၾကမ္းခဲ့ေတာ့
ေမာလည္းေမာၿပီး ေမာလည္းေမာခဲ့တယ္..
လူတခ်ိဳ႕နဲ႔ လမ္းမတူလို႔ ကမၻာၿခားခဲ့ရသလို
ခရီးတူလို႔ လူခ်င္းနီးခဲ့သူေတြလည္းရွိခဲ့ရဲ့…
ကိုယ့္ဆီကထြက္သြားၾကတဲ့ မနက္ၿဖန္ေတြနဲ႔
ကိုယ့္ဆီကိုဝင္လာၾကတဲ့ မနက္ၿဖန္ေတြက
တၾကိမ္တခါမွ အကြက္က်ေအာင္ မတီးခတ္မိၾကေသးဘူး…
မနက္ၿဖန္တိုင္းဟာ
အသက္တာကို ရန္ရွာေနတတ္တဲ့
ကိုယ္နဲ႔ေက်ာခ်င္းကပ္ထားတဲ့ ရန္သူမွန္းသိရဲ႕နဲ႔
အဲသလို မနက္ၿဖန္ေတြကိုပဲ
အခြင့္ရွိတိုင္း အခြင့္ရွိသလို ေမ်ွာ္တလင့္လင့္ရွိခဲ့ရဲ့…
လမ္းမၾကီး ၄၄လမ္းကို ၿဖတ္သန္းခဲ့ၿပီးတဲ့ထိ
ဘဝက ဝကၤပါဆန္တဲ့ ပင့္ကူမ်ွင္ေတြထဲမွာ ၿငိေနဆဲေပါ့….
လမ္းရဲ့ ၂၅ႏွစ္တာ ကာလတဝိုက္မွာေတာ့
ေလနီၾကမ္းေတြက ခပ္ရမ္းရမ္းတိုက္တယ္
အလင္းေရာင္တခ်ိဳ႕နဲ႔ ေထာင္ဖမ္းထားတဲ့ အေမွာင္ခန္းထဲကို
အမႈိက္တခ်ိဳ႕က ကပိုကရုိ ကတိုက္ကရုိက္ ေၿပးဝင္လိုက္သြားတယ္…..
သာသာယာယာ တိမ္တိုက္တခ်ိဳ႕ရဲ့ ေန႔တခ်ိဳ႕ဟာ
မိုင္တိုင္မရွိတဲ့ လမ္းခ်ိဳးကို ေကြ႔ဝင္သြားတယ္….
လူခ်င္းနီးလို႔ လမ္းခ်င္းတူခဲ့သူတခ်ိဳ႕နဲ႔
တဦးနဲ႔ တေယာက္ၾကားမွာ ေဝေဝဝါးဝါးၾကီးေတြၿခားလို႔႔
ဝိုးတဝါး တိတ္တဆိတ္ အိပ္မက္ဟာ
တိမ္ထူထပ္တဲ့ မနက္မွသည္ ၾကယ္မစံုတဲ့ ညေတြဆီအထိေပါ့….
ေလမႏွင္ပဲ လြင့္ပါးသြားတဲ့ ဦးတည္ရာကို
ေတာင္ ေၿမာက္ အထက္ ေအာက္ စုန္ရင္း ဆန္ရင္း
ၾကီးၿပင္းမႈဟာ ေလဟာနယ္ထဲ ပုခက္လႊဲေနသလိုလို…
ဒီလိုနဲ႔…အဆင္မသင့္တဲ့ ညေနတို႔
အစပ္အဟပ္မတည့္တဲ့ ပင္လယ္ဆီကိုပ်ံဝဲရင္း အိုခဲ့ၿပန္ၿပီ…
ရြာရန္ရာႏႈန္းကေတာ့
တရက္မွ စိတ္ထင္တိုင္းမၿပည့္ခဲ့ဘူး
ဟူး…ေမာတယ္လို႔ေၿပာရမွာကိုေတာင္ ေမာေနတယ္…။
ေဆာင္းယြန္းလ
No comments:
Post a Comment